Początków jastrzębskiej siatkówki należy szukać w miejscowym uzdrowisku. To właśnie tutaj, tuż po zakończeniu II wojny światowej, na basenie zdrojowym znajdowało się boisko do uprawiania tej dyscypliny. Organizatorem LZS Jastrzębie-Zdrój był Jan Maciejewski. Drużyna w 1953 r. została zgłoszona do rozgrywek klasy B i występowała tam przez 9 sezonów. Siatkarze, oprócz basenu, korzystali również z boiska przy sanatorium „Górnik”.

W 1961 r. siatkarze przeszli pod skrzydła nowo utworzonego Górnika Jastrzębie (od 1963 r. Górnika Jas-Mos). Zespół awansował do klasy A, a następnie do ligi okręgowej. Skład był sukcesywnie wzmacniany zawodnikami z doświadczeniem.

W 1970 r. klub zmienił nazwę na GKS Jastrzębie. Wtedy też sekcja siatkówki awansowała do baraży o II ligę, jednak przegrała ze Stilonem Gorzów. W tym czasie poprawiła się baza treningowa – latem 1971 r. drużyna otrzymała nowoczesną halę przy ul. Leśnej. Niestety zespół grał coraz słabiej. Zdarzył się nawet spadek do klasy A. Po roku jednak powrócił do ligi okręgowej.

Ważną datą w historii sekcji jest rok 1977, kiedy patronat nad nią objęła KWK „Borynia” kierowana przez dyrektora Bohdana Borowego – wielkiego miłośnika siatkówki. W efekcie dwa lata później drużyna awansowała do II ligi.

Od połowy lat 80. GKS był czołową drużyną zaplecza ekstraklasy. Rosło zainteresowanie siatkówką, więc w 1988 r. przebudowano halę w Szerokiej. Wówczas też zespół po raz pierwszy awansował do I ligi. Trzon ówczesnej drużyny stanowili m.in.: L. Dejewski, M. Łobacz, L. Nawrat, T. Działyński, S. Gierymski, I. Górski, R. Maciejczyk, J. Taczała, T. Wojciechowski.

W I lidze zespół radził sobie nadzwyczaj dobrze zajmując czwarte miejsce premiowane startem w europejskich pucharach. W Pucharze CEV jastrzębianie pokonali Porto, ale w II rundzie przegrali z Belgami. W cieniu tych sukcesów nastąpiły zmiany organizacyjne. Sekcja siatkówki GKS stała się odrębnym klubem o nazwie KS Jastrzębie Borynia. W sezonie 1990/1991 zespół trenera Orlikowskiego  wywalczył historyczny brązowy medal. Niestety w następnych latach drużyna grała coraz gorzej. W sezonie 1992/1993 spadła nawet do serii B.

Powrót do serii A nastąpił  w 1997 r. W zespole występowali m.in. R. Milbrant, L. Dejewski, A. Gniecki, P. Michalczyk, G. Nowak, P. Wrzeszcz, L. Czerlonek. Drużyna ustabilizowała formę, a w sezonie 2000/2001 wywalczyła  brązowy medal. Wkrótce klub zmienił nazwę na KS Ivett Jastrzębie.

W zespole pojawili się zawodnicy zagraniczni jak P. Divis i P. Chudik, a w sezonie 2003/2004 także pierwszy zagraniczny trener – Igor Prielożny. To właśnie ekipa Prielożnego osiągnęła największy sukces w historii jastrzębskiej siatkówki. Po świetnym sezonie i emocjonujących play-offach jastrzębianie zameldowali się w finale, gdzie pokonali AZS Olsztyn i zdobyli złoty medal. W drużynie grali wówczas: Nowak, Michalczyk, Telerecki, Rybak, Szczygieł, Gabrych, Chudik, Pilarz, Wójcik, Wika, Serafin, Kaczmarek.

Od nowego sezonu drużyna grała pod nowym szyldem jako KS Jastrzębski Węgiel. Zespół udanie rywalizował w Lidze Mistrzów. Kolejny sezon był mniej pomyślny. Czwarte miejsce w lidze i nieudane występy w Pucharze CEV spowodowały zmianę na stanowisku trenera. Prielożnego zastąpił Ryszard Bosek, który doprowadził Jastrzębski Węgiel do wicemistrzostwa Polski. W kolejnych sezonach jastrzębianie prowadzeni byli przez Włochów: najpierw Tomaso Totolo, a następnie Roberto Santiliego. Zespół zaliczał się do czołówki ligi i regularnie występował w europejskich pucharach, a nawet dotarł do finału Challenge Cup. W sezonie 2009/2010 w Jastrzębskim Węglu pojawiła się gwiazda światowej siatkówki – Pavel Abramov. W lidze jastrzębianie zdobyli srebro, wywalczyli też Puchar Polski.

Kolejny wielki sukces stał się dziełem trenera Lorenzo Bernardiego, którego zespół w sezonie 2010/2011 dotarł do finału Ligi Mistrzów. Jastrzębski Węgiel znakomicie spisał się również podczas Klubowych Mistrzostw Świata w Katarze, gdzie jastrzębianie wywalczyli tytuł wicemistrzów świata. Warto też dodać, że od 2011 r. Jastrzębski Węgiel rozgrywał swoje mecze w nowej hali przy Al. Jana Pawła II.

Przez ostatnie lata drużyna Jastrzębskiego Węgla zalicza się do faworytów polskiej ligi siatkówki, czego dowodem był niedawno zdobyty tytuł mistrza Polski.

W sumie klub siatkarski z Jastrzębia wywalczył: dwa mistrzostwa Polski (2004, 2021), cztery wicemistrzostwa (2006, 2007, 2010, 2022), 8-krotnie zdobywał trzecie miejsce (1991, 2001, 2003, 2009, 2013, 2014, 2017, 2019), raz zdobył Puchar Polski (2010), 6-krotnie był finalistą Pucharu Polski (2008, 2012, 2014, 2019, 2021, 2022), raz zdobył Superpuchar Polski (2021).

Osobnym rozdziałem jest działalność sekcji siatkówki kobiet. Jej początki sięgają 1968 r. W sezonie 1972/1973 zespół zadebiutował w klasie A. Wzmocniono ekipę o doświadczone zawodniczki (Polczyk, Drużyńska), dzięki czemu w brawurowym stylu wywalczono awans do III ligi. W następnych latach przyszedł kryzys formy. Dopiero zatrudnienie trenera M. Pikosa i wzmocnienie składu przyczyniły się do sukcesów. W 1979 r. siatkarki GKS w imponującym stylu zwyciężyły w lidze międzywojewódzkiej, a następnie nie dały szans rywalkom w barażach. Awans do II ligi wywalczyły: M. Kowalska, M. Pikos, L. Sap, J. Pluta, B. Kuryło, D. Dąbek, K. Sikora, A. Charaziak, M. Piotrowska, J. Pluta, E. Tomaszewska, J. Gębala. Obecność na drugoligowym froncie nie trwała jednak długo. Odchodziły kolejne doświadczone zawodniczki i drużynę stać było jedynie  na walkę o pozostanie w lidze międzywojewódzkiej. Po 1989 r. sekcja przestała istnieć.

 

Literatura:

- D. Kanak, Droga na szczyt. Jastrzębska siatkówka od rozgrywek gminnych do Ligi Mistrzów, Jastrzębie-Zdrój 2016.